Mijn vader.
Net als je denkt ik zal weer eens wat op mijn punt gaan doen. Dan gebeurd er wel weer wat.
In het verleden heb ik jullie op de hoogte gehouden over het ziekbed van mijn vader.
Veel wil ik daar niet meer over kwijt.
Jammer genoeg durf ik het niet meer aan.
Maar wat ik jullie wel wil vertellen is het volgende.
Vorige week Woensdag werd mijn vader opgenomen in het ziekenhuis voor een prednison kuur. Hij had het steeds erg benauwd.
Eigenlijk leek het niet ernstiger dan al die andere keren. Wat natuurlijk al vervelend genoeg was.
Net toen hij 5 min op zaal was ging het heel snel bergafwaarts en is hij heel onverwachts in mijn armen gestorven.
Onbegrijpelijk ongelofelijk.
Ik was als enigste van zijn kinderen bij hem.
Ik ben dankbaar dat ik er was en dat hij niet alleen is gestorven.
Inmiddels heeft de begrafenis gisteren plaats gevonden.
Het was een dag vol verdriet, maar ook een dag om op terug te zien.
Zoveel harmonie en saamhorigheid met elkaar als kinderen klein en achterkleinkinderen.
Dat is wat je kracht geeft om verder te gaan. Voor mij wordt het erg moeilijk. Een iedere die in het verleden mijn punt heeft gevolgd weet waarom.
Voorlopig ben ik er weer even niet. |